نتوان وصف تو گویم.چه بگویم؟چه نگویم؟که تو شاهی و گدا را نبود وصف خدا را.

که تو بی حد و حدودی و ودودی و من بی خبر از خویش.پریشان خراباتی درویش.

که دلداده شدم از سر مستی.که هستی همه ی دار و ندارم.چه دارم چه ندارم.

تویی باغ و بهارم.همین به که کنم وصف خود پست.دل آزرده ی سرمست.

خراباتی بی دست.که آرام شوم با نفس باد.و دوری کنم از کینه و بیداد.

که گر دارم و یا اینکه ندارم کنم شکر خدا را.شه جود و سخا را.عطا را.

که نموده است بر مستی مستان نفس باد صبا را.چه گویم؟چه نگویم؟

از این لطف و عطایش.قضایش.صفایش.و کنم خوف که بی مایه نگویم صفتی.

منزلتی پست تر از جاه و جلالش.کمالش.

الهی تو ببخشا من مسکین حزین را.غمین را.من اگر وصف تو گویم.

کمرم شال ببستم که ره عشق تو پویم.مددم را زتو جویم.که تو دادی و منم نوش نمودم.

که نبودم و نبودند.تو بودی.وجودی.و شدم شامل لطف ازلیت ابدیت.

به فدای تو همه هستی و بودم.تو مرا خالص درگاه خودت کن.

که کریمی و رحیمی و حکیمی و ودودی و تو بودی که مرا خلق نمودی.

وزن شعر:بحر طویل